www.datcadetay.com

Muzaffer Özgen-Datça

ressam48@gmail.com

11 Şubat 2009 Yılında kaybettiğimiz Datça'lı araştırmacı yazar Nihat Akkaraca'nın toprağa verildiği gün olan 13 Şubat' ta mezarı ziyaret edilerek dualar okundu, arkadaşları , sevenleri, ailesi oradaydılar. Daha sonra yapılacak olan anma töreni için Eski Datça Mahallesine gidildi.

Eski Datça Mahallesinde Orhan'ın kahvesinde Nihat Akkaraca ile yapılan belgeseller izlendi , kendi sesinden Ekranda da olsa onu yeniden görmek bir çoğumuza değişik duygular yaşattı.Bazen hüzünlendik bazen de güldük , öykülerinde olduğu gibi onun konuşması da oldukça akıcıydı . Zaten yazıya dökmeden önce bir öyküyü defalarca anlatarak önce sözlü olarak onu son şekline getirirdi

Eski Datça denince aklımıza gelen bir kaç isimden biridir Nihat Akkaraca, bu mahallenin korunmasında, dış dünyaya tanıtılmasında katkıları büyüktür.TRT nin çektiği"Datça'nın Nihat ağbisi "belgeselinde Eski Datça'da yaşadığı yerleri, anılarını anlatmakta.

Nihat Akkaraca'nın yaşamı bir Datça Masalı , azmin , öğrenmenin , sevginin anlatıldığı. İlkokulu bitirdikten sonra Datça'da ortaokul olmadığı için okula devam edemiyor.Çeşitli işlerde çalışıyor, ingilizce öğreniyor, elektronikçi oluyor, sonunda da bir yazar.

Bir ara dışarı çıkarak Eski Datça Mahallesi sokaklarına daldım. Bu sokaklar bende değişik bir etki bırakıyor, çok eskilere gidiyorum, o günleri gözümün önüne getirmeye çalışıyorum. Her tarafın betona yenik düştüğü günümüzde , taş yapılarıyla, daracık sokakları ile bir korna sesi, ezilirim şüphesi olmadan yolların ortasından rahatça yürüdüğünüz bir kent.

Zaman durmuş gibi, bu sokaklar bu evler Nihat Akkaraca'nın çok iyi bildiği, bir çok anısının olduğu yerler.

Yazları bu sokaklar burayı görmeye gelen bir çok insanı ağırlıyor. Ama şimdi dokunaklı bir havası var , bir de Nihat Akkaraca'nın ölüm yıldönümünde.

Terkedilmiş gibi, ruhu alınmış taş yığınları gibi geldi bana. Nerede bu insanlar , çocuklar, birbirine seslenen kadınlar.Kapı önlerinde sohbet edenler yok mu burada!

Fotoğraflarda insanlara, hayvanlara, çiçeklere bolca yer vermeye çalışıyorum , onlarsız duvarlar ne kadar güzel olsa da bir ruhları yok.

Muhtar Neşe Karaoğlan'ın babası Hasan bey ve bir arkadaşı oturuyorlar , yıllar önce buralarda böyle oturan sohbet eden kimler vardı kimbilir.

Kim bu dercesine ne güzel bakıyor.

SAYFANIN DEVAMI